poëzie

De seizoenen Als je jong bent valt de lente eeuwig samen met de lente Er hangt bloesem aan de bomen en een vogel zingt een lied En je jeugd bestaat uit zee en zand en zonnige momenten Maar de seizoenen komen terug De jaren niet Als de zomer aanbreekt wil je verdwalen in het koren Je agenda heeft geen ruimte voor plezier en voor verdriet En je zegt: Ik heb geen tijd, ik heb al zoveel tijd verloren Maar de seizoenen komen terug De jaren niet Pas in de herfst is voor het eerst Het besef niet te ontlopen Je ogen vallen open Je hebt je tijd verdaan Je halve leven werd beheerst Door zenuwen en zorgen De blinde hang naar morgen De race om het bestaan Je armen worden krakerige takken En als je het geluk probeert te pakken Is het nep of srrogaat Je bent te laat In de winter ben je vrij om al je dagen te verdromen Maar je tijd is om, het land is leeg, het regent dat het giet Je verlangt met hart en ziel naar nieuwe bloesem aan de bomen Maar de seizoenen komen terug De jaren niet Er zal bloesem komen die je niet meer ziet Ivo de Wijs PAUL Onze levensboom is geveld Waarom? werd niet verteld Een nieuwe boom werd geplant in het mooie Brabantse land Een boom, waar mijn weg naar leidt waar zijn as werd uitgespreid Een boom, die de seizoenen doorstaat en al vele eikels draagt Waar ik onder kan schuilen maar ook stil mijn verdriet kan uithuilen Hopelijk sta je daar vele, vele jaren zodat de mensen naar je staren Maar ook al sta je blij en vrij die ene boom mis ik iedere dag, elk jaargetij Leny Janssen, moeder van Paul Duizendmaal Duizendmaal heb ik je naam genoemd duizendmaal noem ik je naam al spreek ik hem misschien honderd maal uit jouw naam hoort bij jou als ik je naam hoor, zie ik jou Leny